'Melancholiek'
Vaak heb je mooie herinneringen aan vroeger die in de loop van de tijd soms nog een beetje mooier zijn geworden. Veel mensen worden ook wat ‘melancholiek’ als ze aan vroeger denken, net zoals Wim Sonneveld in het lied over het tuinpad van zijn vader.
Tijdens de persoonlijke gesprekken met klanten neem ik ruim de tijd om te luisteren naar hun levensverhaal. Ook stel ik vragen die in me opkomen en er voor zorgen dat ‘oude laadjes weer opengaan’, zoals een klant eens zei. Mensen weten niet altijd het antwoord op een vraag, maar bij een volgend gesprek blijken ze dan van alles te hebben uitgezocht (zoals fotoboeken of schoolrapporten). Door er mee bezig te zijn, komen er meer herinneringen bij. En als ze zijn opgeschreven dan raak je ze niet meer kwijt. Dat is de kracht van de levensboeken.
Nare herinneringen
Niet alleen de mooie herinneringen komen naar boven, ook de minder mooie. Zo had ik, los van elkaar, gesprekken met meneer A en meneer B die allebei nare herinneringen hadden aan hun vader. De ene vader was alcoholist en de andere vader was erg teleurgesteld in zijn zoon toen bleek dat hij homoseksueel was. Beide vaders leefden niet meer en beide zonen dachten dat ze dat hoofdstuk achter zich hadden gelaten. Ze hadden een goed leven en waren daar niet meer mee bezig. Totdat ze bij mij kwamen voor hun levensverhaal en ik vragen begon te stellen. Hoe was dat voor jou? Wat gebeurde er? Wat had dat voor invloed op je leven?
Eigen keuze
Van te voren gaf ik aan, zoals ik dat bij iedereen doe, dat we niet hoefden te praten over onderwerpen waar ze het niet over wilden hebben en ook dat ze geen antwoord hoefden te geven op mijn vragen. Mochten ze dat wel doen, dan was het nog altijd hun eigen keuze of het wel of niet in het boek zou komen te staan.
Achter zijn eigen verhaal
De mannen reageerden verschillend op de herinneringen over hun vader die tijdens onze gesprekken naar boven kwamen. Meneer A zei: “Je stelde de juiste vragen waardoor ik het een plekje kon geven.” Hij wilde het verhaal van zijn vader graag in zijn levensboek zetten, omdat hij vond dat het bij zijn leven hoorde en dat zijn kinderen het recht hadden om dit te lezen. Meneer B merkte dat de teleurstelling van zijn vader zo diep zat dat hij pas op de plaats moest maken. Hij had tijd nodig om het te verwerken. Dat heb ik hem uiteraard gegeven en na drie maanden konden we zijn levensverhaal vervolgen. Meneer B besloot uit respect naar zijn vader om dit onderwerp heel beknopt in zijn levensboek te zetten, want "mijn vader kan zich niet meer verdedigen." En dat is prima. Het gaat er niet om of het levensboek volledig is, zelfs niet of het verhaal waar is. Het enige wat belangrijk is, is dat de verteller achter zijn verhaal staat.
Verder in hun verwerkingsproces
Maar dankzij het levensboek is het gelukt om beide mannen een stukje verder te laten komen in hun verwerkingsproces. Ook dat is de kracht van het levensboek!
Reactie plaatsen
Reacties